دیروز کوه بودم ، یک روز قبلش هم کوه بودم و جالب تر این که دو روز قبلش هم کوه بودم !

کوه صفه در اصفهان نقش های مختلفی برای مردم دارد عده ای جهت ورزش و کوهنوردی به سراغش می روند و عده ای برای تفریح و مقاصد دیگر اما برای من در این دوران کرونا بیشتر نقش آرام بخش را دارد.

سید علی حسینی (آدرس سایتش)  یکی از دوستان قدیمی و محبوب من هست .

دو روز پیش قرارمان را برای کوه نوردی گذاشتیم و عصر فردا همدیگر را دیدیم .

به من گفت که به دلیل گران شدن دوربین اصلی اش پدرش گفته که دوربین را به کوه و جاهای با امنیت نسبی کم نبرد و به همین دلیل یک دوربین قدیمی زنیت (فکر میکنم مدل 122) را با علاقه خاصی از کیفش درآورد و نشانم داد.

اعتراف میکنم که علاقه من به وسائل قدیمی خیلی زیاد است و از کودکی هم لوازم های کلکسیونی میخریدم.

دوربین رو گرفتم و با هیجان بررسیش کردم و به اون برگه راهنمای قدیمی و پیشرفت های auto focus و white balance فکر میکردم 🙂

ازش خواستم یک عکس بگیره ازم که شروع کرد به بررسی قیمت فیلم و این که هر شات عکس دونه ای 2200 و خورده ای درمیاد ! و مسخره بازی :/

به هر حال نتیجه اون عکس اول شد عکسی که دیدید. به نسبت 50 ساله بودن دوربین خوبه نه ؟

در طول بالا رفتن از کوه من متوجه یه نکته جالب شدم که از وقتی دوربین موبایل اومده ( دوربین های مقبول)  و یا دوربین دیجیتال ما راحت عکس میگیریم من به شخصه میزنم شاترو نابود میکنم اما اینبار با این دوربین باحال ما برای تک تک عکسا دقت میکردیم مبادا الکی عکسی بگیریم یا این که شاید جلوتر لوکیشن بهتری باشه و ما دیگه فیلم نداشته باشیم.

امروز سید جان عکس هارو ظاهر کرده و فک کنم 5 تاشونم سوزنده ( دستش درد نکنه ) اما وقتی نتایج رو داد خیلی جالب بود.

 

داشتم فکر میکردم زمان و عمر ما هم دقیقا مثل همین فیلم دوربین آنالوگ میمونه یه تعدادیش که همیشه سوختس ( وقتی که میخوابیم ) و یه تعدادی هم میمونه که فرصت ما توی این دنیا هست . 

اما آیا از بقیش درست استفاده میکنیم ؟ آیا درست شات میزنیم با فکر و منطق یا به خیال این که این شاتر تموم نشدنی و دیجیتال هست داریم فیلم رو با عکس های نا به جا هدر می دیم ؟

پی نوشت : عکس اصلی پست  که خیلی دوستش دارم هم با همین دوربین گرفتیم و خب مشخصا نورپردازی در حدی نبوده که چهره ها مشخص باشه اما برای من از هر چیزی واضح تره ؛)

3+